ในที่สุดดดดดด
มันก็จบแล้ว หนึ่งปีแห่งความ..(บรรยายไม่ถูกว่ะ)
หน้านี้เราก็คงจะอัพเป็นหน้าสุดท้าย
เรายังจำได้ว่า ทำไมเราถึงต้องทำไดอารี่

เพื่อ.. ระบายยยยยยยย = ="
เรื่องบางเรื่อง มันไม่ใช่ว่าจะเล่าให้ใครฟังง่ายๆ
หรือว่าคนฟังจะเข้าใจในสิ่งที่เราพูดสักเท่าไหร่
ไดอารี่ก็เหมือน ที่ที่ ทำให้เราพูดกับตัวเอง ..
เหมือนเตือนความจำ ..
ว่าครั้งนึง เคยมีอะไรแบบนี้เกิดขึ้นกับชีวิตเรา

ปีที่แล้ว เราเคยอ่านไดของพี่แก้ม แล้วเสียววจริง
ว่าอะไรมันจะโหด .. ขนาดนั้น .. รุ่นเราคงไม่หรอกม้างงง
พอได้สัมผัส กับโลกแห่งความเป็นจริง .. การทำงาน
การเป็นกรรมการนักเรียน ..

- ทำให้เราได้รู้ว่า "ชีวิตมันไม่ง่ายขนาดนั้น จริงจังซะบ้างโตได้แล้ว ที่ผ่านมาโคดเด็กเลยย"
- ความยุติธรรมไม่มีในโลกเบี้ยวๆ ของเด็กอายุสิบหกปี
*ไม่มีคำว่าทำงานหนักเท่ากัน*ไม่มีคำว่าเหนื่อยเท่ากัน*=แต่ทุกคนได้ติดเข็มเหมือนกัน
*ทำมากเก็บกดสู้เสนอหน้าประจบอาจจะดีกว่า*
- คำว่า"พยายามให้ดีที่สุดก็พอแล้ว" มันเป็นแค่คำปลอบใจของคนที่ล้มเหลว ถ้าเราทำไม่สำเร็จ ก็เท่ากับไม่ได้ทำอะไรเลย เพราะไม่มีใครตีค่าของความ"พยายามหรอก"
- ทำให้เรามองคนออกทะลุปรุโปร่ง เหมือนผ่านโลกมาเยอะ เราจำแนกได้เลย ว่าคนประเภทนี้เป็นคนนิสัยแบบไหน ยังไง เหมือนว่ารู้ทัน รู้นิสัย รู้ข้อเสีย รู้สันดานคนว่างั้นแหละ จนบางทีเราสะอึก ที่มองเห็นว่าคนที่เราสนิทด้วย นิสัยไม่ดี :'(
- การประจบประแจง การเฟค ตีสองหน้า เอาเปรียบ เห็นแก่ตัว คนทรยศ คนแปลกเป็นสิ่งที่เห็นได้ทั่วไป และคนพวกนี้แหละ ที่มีชื่อเสียง ได้รับการยอมรับจากผู้อื่น สัมผัส ..จากคนรอบข้าง ไม่ใช่แค่จากคนที่ทำงานด้วย บางที ก็อาจจะจากเพื่อนเราเองเนี่ยแหละ เราไม่จำเป็นต้องยอมรับมันให้ได้ แต่เราต้องทนอยุ่กับมันให้ได้
- การเปิดใจไม่ใช่วิธีที่จะทำให้เข้าใจกันเสมอไป ขึ้นอยู่กับสถาณการณ์ นิสัยของบุคคลนั้นว่า "ใจพร้อมที่จะเปิดจริงหรือเปล่า" ไม่ใช่แค่บอกจะเปิด แล้วให้มันจบๆไป
- การพูดตรงไม่ใช่สิ่งที่ดี โดยเฉพาะกับสังคมไทย ที่ต้องเคารพผู้อาวุโส นับถือพี่,น้อง
- การคิดก่อนพูด สำคัญมาก เพราะคำพูดสะท้อนอะไรหลายๆอย่าง การศึกษา,การเลี้ยงดู,สันดาน,สมอง พูดอะไรโดยไม่คิดถือเป็นการดูถูกตัวเอง
- ค่าของคนไม่ได้วัดกันทีผลงาน แต่อยู่ที่ เราจะแสดงให้คนอื่นเห็นได้อย่างไร ว่าเราทำมากแค่ไหน ..
- การจะใช้งานใครสักคน .. ต้องมีความเกรงใจมากๆ เพราะเค้าก็ต้องสละเวลาส่วนตัว เพื่อทำประโยชน์ให้เรา โดยเฉพาะถ้าคนคนนั้นไม่สนิท ต้องดูกาละเทศะด้วย ว่าว่างหรือเปล่า และไม่ควรจุกจิกเรื่องมาก อะไรที่พอจะจัดการแก้ได้ ก็ควรจะทำเอง
- หัวหน้าที่ดีต้องรู้จัก "แบ่งงาน" ให้เป็น รู้จักใช้คนให้เป็น รู้จักเอาใจคนให้เป็น ไม่ใช่โยนภาระให้ใครคนหนึ่งไปทำ
- นิสัยคนไม่ได้เปลี่ยนง่ายๆ อย่าไปคาดหวัง แล้วจะเสียใจ
- ความสัมพันธ์ที่ทำงาน ส่วนมากก็จะจบลงแบบที่ทำงาน
- เพื่อนที่ดี ใช่ว่าจะเป็นเพื่อนร่วมงานที่ดี ในทางกลับกัน
-  ต้องรู้จักแบ่งเวลา ทำออกาไนเซ่อ ตารางกิจวัตรประจำวันว่า จะทำอะไรบ้าง กินข้าว อาบน้ำ ทำงาน อ่านหนังสือ ทำรายงาน ไม่งั้นตายแน่ เพราะกว่าจะกลับบ้านก็สองสามทุ่ม เวลาเป็นสิ่งมีค่ามาก ใช้ให้คุ้ม
-  การให้กำลังใจคนอื่นเป็นสิ่งสำคัญ แต่ให้ในทีนี้ไม่ใช่แค่ยืนมองพร้อมคำพูดว่า เหนื่อยมั้ย เป็นห่วงนะ การให้กำลังใจจริงๆคือต้อง"ลงมือช่วย" 
- คนบางคนก็ทำทุกอย่างเพื่อให้ตัวเองได้ไป ... หรือเพื่อให้ตัวเองและพวกพ้องได้เป็น ... จากเหตุการณ์ที่พี่ประธานและรองทำกับชินเรื่องฟอซซิ่วเนี่ย ทำให้เราหมดความศรัทธา ในรุ่นพี่ที่เคยเคารพหลายๆคนเลยบ่ะ

ไม่ใช่ว่าจะมีแต่ข้อเสียข้อที่ดีก็มีมากนะ ที่ดีที่สุดเลยคือ
เราได้"ประสบการณ์ชีวิต" ที่พูดได้เลย ว่าถึงคนอื่นจะทำกิจกรรมขนาดไหนแต่ถ้าไม่ได้เป็นกน. ก็จะไม่ได้สัมผัส ในบางสิ่งที่เราได้สัมผัส(แต่ก้ไม่ใช่ว่ามันจะน่าสัมผัสซักเท่าไหร่หรอก เหอะๆๆๆ)

จะมีสักกี่คน ที่ได้สัมผัสบรรยากาศของห้องปกครองตอนสามมทุ่ม
จะมีสักกี่คน ที่ได้นั่งรถกอลฟ์ของผอ.
จะมีสักกี่คน ที่จะได้ไปนั่งในห้องผอ.
จะมีสักกี่คน ที่ได้นั่งเก้าอี้หลุยส์ของผอ(แอบนั่ง 55)
จะมีสักกี่คน ที่ได้เข้าห้องน้ำพารากอน ตึกสอง
จะมีสักกี่คน ที่ได้สัมผัสความนสยองของห้อง control
จะมีสักกี่คน ที่มีปริ้นเตอ ไว้ปริ้นรายงานฟรี(ห้องกน แย่เนอะ55)
จะมีสักกี่คน ที่ได้รู้ผลคะแนนฟอซซิ่วของทุกคน
จะมีสักกี่คน ที่มาโรงเรียนทุกวันตอนปิดเทอม

นึกไม่ออกละล่ะ 55+
เอาล่ะ ต่อไปจะเป็นโหมดความในใจ
จะพูดถึงแต่สิ่งดีๆ กับทู้กคน จะไม่ด่าชาวบ้านละ 55

ก่อนอื่น ขอบคุณมากกกกกกกกกก ทุกๆ คนที่มีส่วนร่วมช่วยเราทำคัทเอาท์บัตรสตาฟและอื่นๆในทุกๆ งานตั้งแต่ งานปัจฉิม50 งานพัฒนาศัก งานปลูกฝัง ค่ายผู้นำ งานมุทิตาจิต งานสืบสาน งานตอตท ปัจฉิม51 ขอบคุณจากใจเลย ลำพังแรงกายเราคงทำไม่ไหว ขอบคุณ ขอบคุณ merci beaucoup เราดีใจมากที่ได้ร่วมงานกับพวกแก

อีแก่บรรณารักษ์ชิน.. แกเป็นจุดเริ่มต้นที่ผลักเราให้เข้ามาเป็น กน. ถ้าวันนั้นแกไม่ร้องไห้ เราคงไม่สมัคร ขอบคุนแกมากกกก หนังสือปิ่นเปนประสบการทำซีจียิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิตเราเลย ขอบคุนที่เป็นเพื่อนเรา แกเปนคนที่เข้าใจเราคนนึงเลย (หายากๆ) แกเปนคนที่เราพูดได้แทบทุกเรื่อง (เวลาคุยโทสับทีเลยหลายชั่วโมง )แกเข้าใจในตัวตน-สันดานของเรา เรารู้สึกเปนตัวของตัวเองมากเว้ยเวลาอยุ่กับแก  ขอบคุนช่วงเวลาที่อยุ่ในห้องปกครอง ผ่านร้อน ผ่านหนาว- -สภาวะกดดันสภาวะเครียดแทบระเบิด สภาวะบ้าบอ เสียงหัวเราะ ร้องไห้ หยอกล้อ ขำชาวบ้าน ที่เราผ่านมากะแกเราซึ้งว่ะ :) เราอยากไปโฟ่แตกที่แมก ทรูคอฟฟี่ สถาปัต ดูดี๋ อินเตอ อักษร 55อีก เราอยากไปร้านแห่งบาปโอมาอิชิอีก55  ปีหน้าถึงเราจะไม่ได้ทำงาน แต่ก็ไปกันอีกนะนะ

นังจี  เราดีใจมากนะ ที่แกยอมรับข้อตกลงที่โรงพยาบาล 55 เราดีใจที่เวลาออกจาห้อง เราไม่ต้องออกมาทำงานคนเดียว ทุกครั้งที่เราต้องมาห้องปกครอง ทุกครั้งที่ไม่ได้อยุ่กะพวกเพื่อนกลุ่มเรา เราก็จะรู้สึกว่า เราก็ยังมีแกมาอยุ่เปนเพื่อน เราไม่ได้มาทำงานคนเดียว เราไม่ได้โดนตัว ร คนเดียว เราไม่ได้ตามงานไม่ทันคนเดียว เราไม่ได้กลับบ้านดึกคนเดียว ในหลายครั้งทีเราโมโหใส่แก เพราะเราแคร์กะนะเว้ย เราจะถือคติแล้วว่า "อย่าถือคนบ้า อย่าว่าคนนนน ........."555

อีไบท์ เราก็ยังคิดอยู่นะ ว่าถ้าแกเป็น กน. เราคงจะมีความสุขมากๆๆๆ เลย :) แกก็ยังรับฟังปัญหาของเราอยุ่เป็นระยะๆ เราซึ้งอะ พอเวลาผ่านไป เรากะแกก็ห่างกันเนอะแกจะจำได้มั้ย ว่าครั้งนึง พวกเราเคยสนิทกันมากๆๆ คุยกันโต้รุ่ง รวมสาย เล่นเอาจนกันถ้วนหน้า(ยกเว้นอีชิน)เราเคยร้องไห้ให้แกฟัง แกเคยร้องไห้ให้เราฟัง อยุ่กะแกแล้วจากเครียดๆทำให้เรายิ้ม ๆ ๆ ๆ ออก:) ) ) แกก็เปนเพื่อนที่ดีของเราคนนึงเลยล่ะ

นังเสมียนเตนท์ ชั้นก็เพิ่งมาคุยกะแกตอนมอห้า เป็นกอนอเนี่ย แกเป็นคนที่ลึกลับมาก รู้ตัวป่าว โดยเฉพาะเรื่องผู้ชาย แกก็เปนที่ปรึกษาได้ แกเข้าใจทุกๆ คน ในบางเรื่องแกก็เข้าใจความรู้สึกเราดีเลยหละ ภายนอกแกอาจจะดูอินโนเซนต์ แต่ข้างในร้ายกาจ 55+ เราชอบโฟ่ๆๆๆๆแตกกับแกว่ะ โคดมันเลย

ป้าฝ้ายยยย อีแก่โคแก่ ดีมากเลยที่มาเป็นกอนอด้วยกันเนี่ย ทำให้เรามีเพื่อน:)  แต่แกชอบตื่นสายมากกก แล้วก็ชอบมีมุกชิ่งตัว แบบไม่ซ้ำหน้า เดาใจไม่ถูกเลยจิงๆ 55 ปีหน้าก็ได้อยุ่ห้องกันอีกแล้วเนี่ย

พี่แหวน เอาล่ะ อยากจะพูดมานานแล้ว พี่เป็นคนเก่งและแป้งนับถือมากๆๆ พี่เป็นคนที่เป็นที่รักของทุกคน แต่จากเหตุการณ์ที่พี่แหวนให้แป้งกะชินโกงฟอซซิ่วให้เพื่อน .. แป้งผิดหวังนะ รับไม่ได้อะ หรือตอนที่พี่ว่า ตั้งแต่ตอนเป็น กน เรื่องเลือกความสำคัน,ตอนคุมไฟ, ตอนงานสืบสานที่พี่ว่าไม่รู้จักประสานงาน ,ตอนไปสวนรถไฟ ที่พี่หาว่าแป้งไม่คิดจะปติสัมพันกะคนอื่น แต่แป้งเกลียดพี่ไม่ลงอะ เพราะพี่เป็นคนน่ารัก จิงๆ .. มันทำให้แป้งต้องยอมรับว่า คนทุกคนก้ย่อมมีข้อเสียใช่มะ-_-

สุดท้าย ขอบคุณ เพื่อนๆ ฟรองเซ่ จุ๊บแจง ริน อุ้ม มาย แป้งเปรส แอมมู แพตตี้ น้อง พี่มิ้น(วงไพ่) พริม เหวย หญิง ลิง และทุกๆ คนที่เป็นเพื่อนกัน :) เหนื่อยจากทำงาน พอมาเจอพวกแกแล้วรู้สึกดีดีดีอะ ^___^ ขอบคุณ เอิง และหลายคนที่ให้เราเกาะกลุ่มรายงาน เรารู้สึกไร้ประโยชน์มาก ขอบคุณ ขอบคุณ ขอบคุณจากใจ*

รู้สึกโล่งงงงงงงงงอก ที่ไม่ต้องทำงาน
แต่ภาระทีหนักสุดในชีวิตก็ยังรออยู่ .. เอนท์ทรานซ์ไง
หนึ่งปีที่เรามัวแต่เอาเวลาไปทุ่มกะอย่างอื่น
หนึ่งปีที่ไม่มีอะไรในหัว - -*เวลาเรียนคือเวลานอน+ไพ่
เฮ้ออออออ  ได้เวลาเนิ๊ดแล้วววว

บ๊ายบายยย กับวันเวลาและความทรงจำที่วุ่นวายๆในหนึ่งปี :)